AKKAPI

Güllü Ana (Güler Birbiri) fotoğraflarını paylaşalım şimdi de. Geçmişten bugüne doğru sıralayalım zamanı, zaman denen zalimi. Ah be Güllü, sen de mi yaşlanıp nene olacaktın: )) Seviyoruz Güllümüzü…

(Son resmi daha önce yayımlamıştık, ama kompozisyon bütünlüğü için tekrar kullandık.)

Madem kebaptan bahsettik o zaman Ege kardeşimizi de anmak zorundayız, evet zorundayız. O yaşta bir kebap eksperidir, ona standartların dışında bir kebap yediremezsiniz. Aslında söylenenlere göre kebap dışında bir şey yediremezsiniz. Ege, ona inanıyoruz.

Diğer karede ise ekürisi Arda. Onu anlatamayız. Hani denir ya “yaşamak lazım”, öyle bir durum.

Seviyoruz bu ikiliyi, müthiş kuzenler onlar…

Tatil akşamlarının vazgeçilmezidir mangal. Herkes kendince sürer bu keyfi. İşte Can Kapıcıoğlu da mangalı belli bir tarzla yakanlardan biri.

( Bu arada Can’ın gençlik fotoğrafını da biraz aşağıda görebilirsiniz, yılların nasıl geçtiğine de tanık olursunuz ayrıca.)

Sonra “Peki, şişlemeyi nasıl öğrendin?” diye sorduk.

“Bir Adanalının genlerinde var bu işler.” dedi.

Eyvallah dedik:))

“Mangal, insanı hayata bağlıyor.” diyor Can şakayla karışık.

Biz de afiyet olsun diyoruz o zaman.

Bayram bahanedir şimdi

birbirine uzak kalan yakınlar buluşur,

birlikteyken ayrı olmanın hasreti dindirilir,

arkadaşlar görüşür,

vakitsiz gidenler ziyaret edilir,

bir şenlik gibi ama aslında akıp giden zamanı daha derinden fark etmenin kederiyle geçer bir bayram daha. Gün biter ışık solar, çünkü bilirsin ki sevdiklerinle buluşmak yine bir başka bayrama…