AKKAPI

…sonra Semih gitti,

bir kuşun kanadının en kıymeti tüyünün düşüşü gibi gitti.

Bizi hayatla yüzleştirerek gitti,

ölümün bir hakikat olduğunu anlatarak gitti.

Delikanlılık çağını bitirerek gitti.

Artık acı çeken koca adamlardık.

Biliyorduk, bundan böyle babalar, anneler, kardeşler, en yakın arkadaşlar da böyle gidecekti.

Biz acılarımızla kalacaktık…

Bir kupa töreni, 1980′ler civarı. Kimler yok fotoğrafta; eski muhtarımız orada, sonra Adanaspor’da da oynayan Razık, bakın Ertan da var, iyi kalecilerimizdendi, Alayi Seyfi, Fahri Balıkçı, Can Kapıcıoğlu da karede. Tanıdığınız birçok insan orada… güzel günler…

Sonbahar olunca Akkapı daha bir kederli olur, kararır taş cadde sokaklar tenhalaşır. Evlerine çekilir Meryem ana, Binnaz, Şerife hala, Necmiye abla. Tavla oyunları güneşli hafta sonlarına saklanır, ama yağmursa bir sofa bulunur sığınılacak. Sonbahar olunca, yavaş yavaş üşütür portakal bahçelerinin serinliği. Olsaydı, son seanslarını yapardı yazlık sinema.

Son gurbet kuşları da dönmüştür işte acı vatana. Akkapı’nın hasreti oralara da vurmuştur ince ince. Sonbahar olunca daha pusludur ayışığı, yıldız kayar göremezsin, dilekler unutulmuştur zaten çoktan.

Kendi hikayelerini sessizce yazadurur Akkapı, hem yalnız hem mahzun, hem uzak sonbahar olunca…