evler
Birbirlerinin ruhuyla bütünleşir bahçeler ve evler…
toprak ev
bir tulumba, tepesinde dut ağacı, eski yağ tenekeleri içinde çiçekler, tarihin tanığı bir toprak ev, tahta merdiven, sofa…
bu fotoğrafta Akkapı’nın eski evlerine dair tüm ayrıntıları şöylece görebilirsiniz… şimdi belki biraz kederli ama güzel evler, çok güzel evler… hep azalıyor….
kış çiçeği
Akkapı’dan, herhangi bir evin avlusundan bir gül.
Yağmurda da, puslu havada da, kışta da ne güzeldir Akkapı…
“aile”
“Ailem” diye not düşmüş Pelin:
Recep Amcam, Dedem İbrahim, Nurten Teyzem, Retibe Nenem, Alpay Amcam, Nazlı Teyzem ve kardeşim Yasin.
Bize de yayımlamak düşer. Sevgiler.
Alt fotoda da anne ve babası Pelin’in; Ayfer, Mehmet.
Bu karede de ablası Yasemin ve kendisi…
bayramlaşma
“Şeker Bayramı” kutlu olsun. Sevdiklerinizle geçsin. Uzaktakilere sabırlar ve dayanma gücü diliyoruz, gelecekteki daha güzel günler için…
Sevgiler…
Burada, bir evin bayram sabahından temsili iki fotoğraf yayımlıyoruz. Gurbet kuşları sevdiklerini, yakınlarını yanı başında hayal etsin:))
bir ev, bir kadın…
Şu fotoğraf için kederli bir hikaye veya ömrümüze dair bir şiir yazabiliriz. Bu, bizi anlatacak bir şey olurdu. Ama fotoğrafın kendisi bir hikaye olmuş bile. Yalnızlığın hikayesi… Bir canlı tarihin hikayesi…Akkapı’dan tanıdık bir resmin hikayesi…Belki art arda gidenlerin, geride bir başına kalanların hikayesi…
Orada bir tulumba var, önünde bir teneke. Hala kullanılıyor anlaşılan. Veya bir eski zamandan kalmış buluşmadır, hatır sorma…Karşısında da bir musluk… iki ayrı hayatın simgesi olabilecek nesneler ve ayrı ayrı yerlerden bakıyorlar birbirlerine.
Sofada uyuklayan iki kedi. Yaşlı bir ev ve yaşlı bir kadına, mutlak huzurun konukları; kim bilir belki de artık ev sahipleri.
İşte ömrümüzün sureti; bir kadın, bir sofa, bir musluk, bir tulumba, sofada iki kedi, binlerce hatıra binlerce hatıra binlerce hatıra…
(Fotoğraflar için Mehmet Ali’ye teşekkürler.)
bir ev
Bir ev, Şıh Muhsin durağının ilerisinde. Köşesinde şimdi Rıskı’nın manavı var. Vireydilerin evi diye anılar mahallede. Orada birilerinin de oturduğunu hatırlarız. Hep böyle değildi yani. Bu evde yeni gelinler oturdu, çocuklar doğdu, birileri son nefesini verdi. İlk oturanı da vardı bu evin elbette, son oturanı da. Ağladılar, güldüler ve evle yaşlandılar. Şimdi zamanın sonsuzluğuna karışmayı bekler, bir toz olup savrulmayı, hatıralarını alıp çekip gitmeyi, terk edildiği gibi terk etmeyi bekler…
evler
Bir eski Akkapı evi. Belki cumhuriyetle yaşıt. Kurtuluşta ak bir kapıyken bu mahalle muhtemelen Cemil Nardalı evi gibi direnişin bir parçası olmuştu. Neyse, ayrıntılarını sonra veririz. Şimdi bu fotoğrafı Behçet Necatigil‘in Evler adlı şiirinin bir bendine bağlayalım: …Evlerin çoğu eskidi gitti tamir edilemedi/Evlerin çoğu gereği gibi tasvir edilemedi/ Kimi hayata doymuş göründü/ Bazıları zamana uydular/ Evlerin içi oda oda üzüntü/ Evlerin dışı pencere duvar…
